Wolfie en de Toverfluit 4: Concertzaal en de dirigent

Mijn achternichtje wilde in het eerste deel van haar prentenboek verschillende aspecten van een (klassiek) concertbezoek laten zien. In deze illustratie staan de concertzaal en (het uiterlijk) van de dirigent centraal (op de vorige bladzijden kwamen ‘mooi aankleden’ (p. 1) ‘het orkest’ (p. 2) en ‘het optreden’ – (p. 3) aan bod. 

Ze mailde een foto van de zaal waar zij aan dacht: een imposante maar, door alle lichten, hout en de warme kleuren, sfeervolle ruimte. Ik zou ook zoiets hebben bedacht. Maar dat op de juiste manier op papier krijgen werd wel een  intimiderende klus.

De dirigent moest een rokkostuum aan. Ik wist dat dat een pak was, maar moest opzoeken hoe het eruit zag. Hoofdkenmerken bleek de punten aan de voorkant, de lange panden aan de achterkant en de vlinderstrik. En de dirigent was een vos! (*dansje doet*)

In de tekst staat dat papa na de uitvoering met de dirigent ging praten. Menig jong wolfje weet dat er niets suffer is dan pratende volwassenen. Ik bedacht dit beeld als de situatie die volgt op het onvermijdelijke  ‘Pap’, ‘Pahap’ Papa, gaan we?’: Wolfie gaat zichzelf maar vermaken, door op het toneel op onderzoek te gaan. Ik vond het beeld van hem hangend over het podium erg grappig: voor mij drukt het tegelijkertijd verveling en onderzoek uit. En hij geeft z’n vader (en de lezer) een dikke …staart!

Bij deze tekening heb ik een kleine beetje artistieke vrijheid genomen door de lichtjes op de vloer toe te voegen (die zie je soms in bioscopen, en hebben bijna iets  speurtochttoverachtigs.) Voor zover ik heb kunnen zien heeft  de Grote Festivalhal ze niet. Je kunt niet zien waar Wolfie naar kijkt, maar ik vond die lampjes beter passen bij het sprookjesachtige van de scene dan zoiets prozaïsch als kabels. 

In deze illustratie zit het meeste tekenwerk van alle prenten uit het boek. Ik werkte hem als een van de laatste schetsen uit (ook bij het inkten en schilderen).

Dit👇is de affe pentekening. Zo’n tekening gaan ‘inkleuren’ vind ik altijd heel erg spannend, omdat er  behoorlijk veel tijd in zit. Als er bij het schilderen iets misgaat, moet dat allemaal opnieuw. Gelukkig ging het goed (zoals meestal).

#Wolfieendetoverfluit #wolfieendetoverfluit #kinderboek #childrensbook #prentenboek #picturebook #picturebookillustration #Mozart #pws #muziek #profielwerkstuk  #grossesfestspielhaus #concertzaal #concerthall #dirigent #conductor #aquarel #watercolour #pentekening #pendrawing 

Wolfie en de Toverfluit 3: Het optreden

Deze tekening kostte mij de nodige hoofdbrekens. Niet wat betreft Wolfie en z’n vader die had ik direct voor ogen: 

Wolfie op het puntje van z’n stoel want gegrepen door de muziek, maar ook omdat volwassen stoelen te groot zijn voor kleine wolfjes. Dus houdt ie zich vast aan de rand en bungelen z’n beentjes (wie herinnert zich niet hoe lekker dat voelde?!). Papa Leo zit er ontspannen, als in trance naast. Dat beeld was dus duidelijk.

Ik had een ‘probleem’ met de muzikanten. In eerste instantie wilde ik het hele podium laten zien (de podia van de Festivalhal zijn erg indrukwekkend!) met een volledig orkest. Dus ik vroeg me af hoe een orkest dat de Kleine Nachtmuziek uitvoert er uitziet. Ik zocht het op: twee violen, altviool en cello eventueel aangevuld met een contrabas. Een kamerorkestje, dus. Mijn beeld veranderde, maar werd er niet duidelijker op.

En dan zat ik nog met het publiek. Aanvankelijk was ik van plan andere dieren als schimmen in het donker naast en om Wolfie en z’n vader heen te tekenen. Dat werkte niet, te slordig. Uitwerken dan maar. Maar daar ging heel veel tijd in ging zitten. Daarbij leidde het andere publiek de aandacht af van Wolfie. 

Ik herlas het  manuscript en opeens viel me de zin “Het lijkt wel of het orkest alleen voor Wofie en papa speelt” op. Die zin loste al mijn problemen op. Ik zoomde letterlijk in op Wolfie en z’n vader en koos twee instrumenten – één waarvan een cello, omdat die later in het verhaal voorkomt – die ik muzikanten voor hun neus liet spelen in een goudachtig licht waarin de rest van de omgeving verdwijnt. 

De compositie bepaal ik door de schetsen van de figuurtjes uit te knippen en er net zo lang mee te schuiven  tot het voor mijn gevoel klopt. Zodra ik tevreden ben leg ik die versie op mijn lichtbak en trek het geheel over.

Voor de juiste poses van de muzikanten gebruik ik foto’s.

De complete illustratie stond uiteindelijk iets te ‘hoog’ op het papier. Maar omdat het boek net iets kleiner van formaat is dat de pagina’s kon ik dat met I scannen ‘corrigeren’ en hoefde het niet opnieuw.

#wolfieendetoverfluit #kinderboek #childrensbook #prentenboek #picturebook #picturebookillustration #Mozart #pws #profielwerkstuk #kamerorkest #optreden #aquarel #pentekening #pendrawing 

Wolfie en de toverfluit: Voor de grote festivalhal

Wolfie en de Toverfluit 2: Voor de Grote festivalhal

Dit zijn Wolfie en zijn vader. Ze staan voor de Grote Festivalhal in Salzburg. Ik wist niet hoe dat gebouw eruit zag, dus zocht ik het op (foto 2 onder – hoera voor internet!)

Ik vond het  aan de buitenkant eigenlijk nogal suf. Ik had iets meer krullerig en zwierig verwacht (voor mij is Mozart = barok XL). Ik heb nog naar een alternatief gezocht en vond het Mozarteum (foto 2 boven) maar mijn achternichtje hield aan de locatie vast.

Gelukkig houd ik ook van rechte lijnen. Dus plaatste ik Wolfie en z’n vader voor de trap van de entree. In eerste instantie gebruik ik een lineaal, maar omdat ‘clean recht’ niet bij mij past, trek ik die lijnen daarna handmatig over. Het was even zoeken maar ik ben heel tevreden over hoe de illustratie er uiteindelijk uitziet, helemaal met het warme geel van de muur, en het sepia grijs van de ramen.

#wolfieendetoverfluit #kinderboek #childrensbook #prentenboek #picturebook #picturebookillustration #Mozart #pws #profielwerkstuk  #grossesfestspielhaus #aquarel #pentekening #pendrawing 

Wolfie en de toverfluit

Draadje over Wolfie en de toverfluit 1: Wolfie

Eind januari vroeg mijn achternichtje mij of ik mee wilde werken aan haar prentenboek. Bij de vraag stuurde ze het verhaal en de illustratie-instructies mee en ik was direct enthousiast en vond de naam Wolfie geweldig. 

Ik had ook direct een beeld hoe deze Wolfie er uit moest zien : een schattig, ‘realistisch’ wolfje, met een rood jasje als link naar Mozart. Ik twijfelde of ik hem ook  een pruikje zou geven (daar kan je ook leuke dingen mee: scheefzitten, afglijden, verliezen en het staartje met het strikje zou extra expressie kunnen geven).

Maar in mijn schetsen werkte het niet. Dus de pruik werd een krul op z’n voorhoofd. 

Verder gaf ik hem een mooie krulstaart net (zoals mijn Smoke ✨🤍✨), geen broek (want een kind) en grote voeten (sommige  jonge hondjes hebben dat ook even, dat geeft ze iets ontzettend schattigs).

Ik appte de schets en mijn achternichtje was spontaan verliefd.