Coloring page Christmas bird

And for those of you who love coloring, here’s the coloring page of my Christmas bird. Enjoy!

Celsa

Wanneer mijn vermoeidheid echt lang aanhoudt, en ik het even helemaal niet meer zie zitten bel ik mijn moeder om te luchten. Zo ook afgelopen voorjaar, ik vertelde haar over mijn vermoeidheid waar maar geen eind aan leek te komen en waarmee ik me steeds minder raad wist, over Bloody Mary die maar niet wegging en die een steeds grotere plaats innam in mijn bestaan en over mijn mislukte zoektocht naar een ‘held’ waarvan ik had gehoopt dat die me zou helpen een houding te vinden in deze situatie.

Mijn moeder vroeg me waaraan die held zou moeten voldoen. Ik antwoorde dat stoere spierballentypes en alles met bovenmenselijke krachten ongeschikt waren; ik worstelde met erg menselijke problemen en was op dat moment alleen geïnteresseerd in hoe mensen die niets of weinig meer konden een zinvolle draai aan hun leven gaven. ‘Ik zoek dus eigenlijk een zwakke held’, hoorde ik mezelf zeggen. En terwijl ik twijfelde of dat niet te tegenstrijdig klonk, hoorde ik mijn moeder vragen of ik aan tante Celsa had gedacht.

Marieke Nijhof - Proud Mary - Celsa

Tante Celsa was de lievelingstante van mijn moeder. Het enige dat ik van haar weet is dat ze non was en dat dat gegeven mij als klein meisje mateloos fascineerde. Ze moet overleden zijn toen ik nog jong was want ik heb verder geen herinneringen aan haar. Ik had dus ook niet aan haar gedacht tijdens mijn heldenqueeste.

Mijn moeder appte een foto van Celsa toen ze nog Sientje heette, van voordat ze het klooster in ging. Vanaf mijn mobiel lachte een jonge vrouw met een prachtige bos onstuimige krullen mij toe. Ze straalde trots en onafhankelijkheid uit en haar blik was er een van vriendelijke, levendigheid en positiviteit. Het beeld deed me denken aan een jaren vijftig filmster of Tweede Wereldoorlog verzetsvrouw. De vrouw op deze foto leek in de verste verte niet op een kloosterzuster, zelfs niet op de Julie-Andrews-Sound-of-Music versie, de meest losse non die ik kende; ze was werelds, niets aan haar leek devoot of religieus. Mijn moeder omschreef haar als iemand die veel hield van zingen en dansen, iemand die graag mooie dingen maakte met een goed gevoel voor humor. Wat was er met deze vrouw gebeurd dat haar had doen besluiten haar leven aan god te wijden?

Marieke Nijhof - Proud Mary - Celsa foto

Mijn moeder vertelde dat Sientje schildklieraandoening had waardoor ze vaak moe was. Die vermoeidheid was onregelmatig en onvoorspelbaar. Dat maakte het moeilijk om werk te vinden en te houden wanneer ze het gevonden had. Dus zo eindigde ze haar carrière als kamernierster in de linnenkamer omdat dat werk het minst belastend was. In die periode nam Tante Sien altijd poppenkleertjes voor mijn moeder mee, die maakte van restjes stof. Maar soms had ze zelfs daarvoor te weinig energie. Dan beloofde Sien ze een volgende keer mee te nemen wat ze altijd deed. 

Het leiden van een normaal werkzaam leven kostte Sien veel moeite en ze vond het vervelend om anderen tot last te zijn. Dus ik dacht ze het klooster in was gegaan om die ‘problemen’ op te lossen. Maar dat was niet zo. Er was een andere, schrijnender reden; Toen Siens moeder ernstig ziek werd, beloofde Sien aan God dat ze non zou worden als haar moeder niet zou overlijden … haar moeder herstelde. Dus – zo beloofd, zo gedaan – Sien trad in bij de Franciscanessen en werd Zuster Celsa, en dat was dat.

Celsa’s klooster behoorde tot een strenge orde; er werd minimaal gesproken en er waren ontzettend veel regels, de gewone kloosterzusters hadden nauwelijks persoonlijk bezit (mijn moeder stuurde jarenlang pakjes met zeep, tandpasta, panty’s en dergelijke). Al het gemeenschappelijk bezit moest gedeeld worden en daar waren ook weer regels voor. Het was deze combinatie van factoren waardoor Sien niet naar de begrafenis van haar moeder kon toen die overleed; een andere non had vóór haar de kloosterauto gereserveerd en geld voor het openbaar vervoer had ze niet. Maar het kon nog erger, de grootste hekel had ze aan de openbare biecht waarbij zusters ten overstaan van de hele gemeenschap hun zonden moesten opbiechten. Vervolgens werden ze naar de ingang van de kapel gestuurd, waar ze op de grond moesten gaan liggen en bij het verlaten van de dienst liepen de overige nonnen over hen heen. Natuurlijk was er een regel die stelde dat het verboden was over dit soort praktijken in de buitenwereld te praten…maar daar hield Celsa zich niet aan. Net als sommige andere regels, bijvoorbeeld toen mijn moeder haar bezocht en Celsa haar een altaardoek dat ze geborduurd had wilde laten zien terwijl bezoekers helemaal niet bij het altaar mochten komen.

Mijn moeder heeft Celsa nooit horen klagen over haar leven. Ze bleef positief, vriendelijk, mild en een klein beetje ondeugend. En de paar keer dat ze het klooster verliet en mijn oma bezocht, mijn moeder was inmiddels het huis al uit, hadden ze lol als een stelletje schoolmeiden. Toen een aantal Franciscanessen het klooster verliet en vanuit de wereld hun geloof ging uitdragen vroeg mijn moeder Celsa waarom ze niet met hen meeging. Weer luidde het antwoord dat ze niemand tot last wilde zijn maar ze zei ook dat het leven wat ze nu leidde háár leven was, en dat het daarom goed was. En dus bleef Sientje zuster Celsa tot ze stierf.

Celsa’s verhaal maakte indruk. Ik werd er een beetje verdrietig van maar voelde me tegelijkertijd ook blij, trots en, om een of andere reden, hoopvol. Ik vroeg mijn moeder of zij geloofde dat Celsa echt tevreden was over haar leven. Mijn moeder dacht van wel. Ze zag Celsa als een soort Boeddhist met het talent situaties zonder oordeel te accepteren en vreugde en voldoening te putten uit kleine dingen en zo altijd haar mildheid te behouden. Dat klonk logisch. Dat wilde ik ook kunnen.

In de weken na het gesprek met mijn moeder bleef mijn eigen situatie onveranderd. Ik dacht veel aan Celsa maar hoe inspirerend ik haar verhaal ook vond, ik en wist niet hoe haar houding naar mijn eigen leven te vertalen. En eerlijk gezegd vond ik dat Boeddhistische ook wel wat zweverig en daardoor ongrijpbaar.Maar toch moest ik dingen veranderen! Misschien moest ik gaan praten met een therapeut. Ik stelde me voor wat die zou gaan zeggen, waarschijnlijk dat ik anders naar dingen zou moeten kijken, meer waarderen wat ik wel heb. Dat kon ik natuurlijk ook zonder dat consult gaan doen. Dus ik probeerde, heel kunstmatig, op een dankbare manier naar mijn leven te kijken. Iedere keer als ik maar iets positiefs ervaarde moest ik dat in mijn hoofd benoemen: ‘Ik ben dankbaar voor de zon’, Ik ben dankbaar voor de thee’  ‘Ik ben dankbaar voor mijn hond’, ‘Ik ben dankbaar voor het ruisen van de wind door de bomen’. Er bleken opeens heel veel dingen te zijn waarvoor ik dankbaar was. Dat voelde positief. En met dat gevoel veranderde nog iets in mij, ik besefte dat ik mijn leven zoals dat is moet ‘ownen’; al het goede hoort bij mij, en al mindere ook. Ik kan er over klagen, er van alles over vinden maar dat verandert mijn situatie niet het verandert mij als persoon, en dat wil ik niet. 

Ik denk dat mijn heldin Celsa dàt inzicht ook had. En omdat ik vermoed haar in de toekomst nog wel eens nodig te hebben heb ik een InnerMe op haar gebasseerd: InnerMe Autie C.

Marieke Nijhof - Proud Mary - Celsa foto - illustraties - illustration -drawing - illustrator

Every cloud portret ~ Vincent van Gogh

Het tweede portret dat ik voor Every cloud maakte was dat van mijn held, Vincent van Gogh. Ik had toevallig dit jaar zijn brieven gelezen en het Van Gogh museum (weer) bezocht, dus ik had hem helder op mijn netvlies. Maar dat kan ook een nadeel zijn. Every cloud blog is namelijk een positieve website over psychische gevoeligheid, maar beelden van een ‘positieve’, blije, of gelukkige Van Gogh zijn er niet. Op zijn zelfportretten kijkt hij altijd ‘moeilijk’, van geconcentreerd (het maken schilderen van jezelf vergt de nodige aandacht) tot getormenteerd (bijvoorbeeld omdat hij financiële moeilijkheden had – hij schilderde zichzelf omdat hij geen geld had voor modellen – of omdat hij voelde dat zijn gezondheid achteruit ging).

De ontspannen Vincent van mijn portret komt dus voort uit mijn fantasie; mijmerend over een mooi stukje natuur of tevreden een schilderij aanschouwend na een lange dag werken.

Meer weten over het leven van Van Gogh? Lees de blog.

Every cloud portret ~ Alda Merini

Aquarel en oostindisch inkt

Toen ik gevraagd werd om portretten te maken bij de historische biografieën van Every cloud twijfelde ik. Ik had me het afgelopen jaar vooral op comic-achtig tekenwerk gestort, in dat genre is een vagelijke gelijkenis voldoende. maar een portret moet echt lijken. Desalniettemin wilde ik graag een poging wagen.

Mijn eerste portret voor was dat van Alda Merini, een Milanese dichteres. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar toen ik haar foto’s zag was ik op slag verliefd; een uniek mens. Het moet die liefde zijn geweest, want het beeld dat ik van haar maakte lukte in een keer en ook het schilderen met aquarelverf, tot dan toe een lichtelijk dubieus medium voor mij, ging precies zoals ik hoopte. Kortom een betere start voor een serie had ik me niet kunnen denken.

Nieuwsgierig geworden naar haar leven? Lees haar blog: Alda.

Foto’s ter voorbereiding
Eerste schets en compositie
Aquarelleren sinds lange tijd

Bloody Mary (English)

Just to get things clear, I’m NOT talking about Super Woman (although she may believe she is some sort of super hero)…

🩸🩸🩸

… It’s bleeds-under-an-hour-through-a-SUPER-plus-tampon-WOMAN, I’m referring to …

🩸🩸🩸

But it’s only fair to admit that Bloody Mary does have some uncanny powers. She can leave permanent stains on ANY surface, to mention but an example…

🩸🩸🩸

… Also, she can bleed so heavily, she ‘pees’ out tampons (I had no idea this was even possible, before she visited) …

🩸🩸🩸

… She regularly bleeds her brain out. But still manages to stand up …Time … and time…and time again

🩸🩸🩸

… And no one can fly faster than she can (into a bathroom, that is).

🩸🩸🩸

…and no one ‘flows’ longer (47 days! after a pause of nine days, after the initial 24 bloody days!!)

🩸🩸🩸

So her motto “Normal is for sissies”couldn’t have been more aptly chosen.

🩸🩸🩸

I suspected I owed Bloody Mary’s visit to the menopause. I thought it was a bit early for that – I’m only 44 years old and had always believed The Change happened to women over fifty – but it was the most logical explanation for my heavy bleeding. So I did what every modern woman with certain medical suspicions does…I consulted the Internet.

It took me a little while, but once I scrolled passed all generic information and advertorials, I found some websites and fora which dealt with ‘my problems’. I discovered there was something called the ‘perimenopause, a term I was unfamiliar with. I only knew about menopause which happened to women in their 50s (= not me), which could cause hot flashes and a ‘ short fuse behaviour’. Perimenopause, means ‘around menopause’ (=me) and refers to the time during which a woman’s body makes the transition to menopause. Women start perimenopause at different ages, some in their 40s, some as early as mid-30s. The perimenopause is marked by a change in estrogen (the main female hormone) level. This can cause a variety of entirely different symptoms. And suddenly a lot more made sense to me… Until my 40st I was completely healthy (aside from a stroke, ten years ago). In any case, I never saw my GP.  But around the time that I turned 40 I got all these different, minor complaints, like dry eyes, thirst, blather and feet problems, etc. Also I had painful breasts, and the fatigue which is a side effect of my stroke became more unpredictable. The complaints in themselves made my life a little less pleasant, but were not life threatening. But a combination of some could point to a serious disease (dry eyes, thirst, blather and feet problems are also symptoms of diabetes or a serious kidney problems) so I decided to visit my GP. She agreed with my amateur self diagnosis and I took a blood test. I tested negative for diabetes and my kidneys worked fine as well (which was a relief) But the complaints remained…a while. They disapeared, and returned. And I got new ones: dry vagina, mood swings, tinnitus, tingling in my legs. My blood was tested a number of times but all blood values were good (apart from my iron, I suffer from chronic iron deficiency, which doesn’t relate to any of the symptoms apart from my fatigue.) All symptoms however could be related to the perimenopause. And that list of a-typical symptoms is extremely long and many of them do not have an ‘official’ status because more research has to be done on this issue. And this should be set right as soon as possible.

🩸🩸🩸

While searching the Web for perimonausal symptoms, I stumbled upon an English website about eufemismes for menstruation. My inner Anglist was interested immediately. The site cited a study among 90.000 people from 190 different countries which had yielded 5000 (!) different ways to refer to having your period (which is a eufemism also, apparantly). My visual thinker teamed up with my inner Anglist and they had a field day visualizing the normal and perimenopausal versions of some of these. For example: the blob, (riding) the crimson wave and moon time ….

🩸🩸🩸

. another eufemisme my inner Anglist and visual thinker liked a lot is ‘shark week’ … (with which they had some post-production fun in the layout booth…

🩸🩸🩸

… and Mother Nature’s gift (spoiler alert NOT!)…

But I’m getting off topic. 🩸🩸🩸

Back to Bloody Mary. Having her around can actually be a big plus when you’re trying to convince your GP your complaints are Menopause related. Because up and till her visit, those conversations always felt like playing Bingo with two different sets of cards ; my extended version, and my doctors Limited GP edition.

🩸🩸🩸

And indeed, one day, when my bleeding was so heavy I could hardly get out of bed, and my HGB was extremely low, my GP was almost convinced this was the menopause. Almost! First I had to do an ultrasound* to rule out fibroids**.Which I didn’t have.So I finally got diagnosed with being perimenopausal.

🩸🩸🩸

On the day of the ultrasound my bleeding stopped. Which was nice. The ultrasound specialist told me she didn’t see any fibroids. What she didn’t tell me was that my uterine lining (the inner layer of my womb) was still thick, which means that there still some blood left. My GP informed me of this the next day, (my birthday) a Friday just before 5 p.m. … and by then I felt that was exactly the case. She told me to get some hormones quick because it was crucial that I wouldn’t lose any more blood.I didn’t know what to say, because ten years ago I had a stroke and was told that using hormonal anticonception could be fatal for me. My GP, however, said these hormones were fine. She even advised me to take a double dose. Worried I checked again at the chemist, who said that if my doctor said it was OK, this probably was the case. But I wasn’t reassured. At home I read medicine details in the consumer medicine information leaflet. The first thing I read was “do not take this medication when you have suffered a heart attack or STROKE!”. I nearly lost it. Luckily, I had the wits enough to call the chemist (the GP’s office had already closed). The female chemist took the time to look all relevant information up, I heard a lot of numbers and percentages. She concluded there was, indeed a very slight risk of negative complications and that the pharmaceutical company who produced the drug was obliged to mention this. I asked her what she would do in my case. She admitted that was a tough question but said she would take a normal dose of the drug.Which is what I did that night.

🩸🩸🩸

The pills worked their magic and I suffered from relatively few side effects; I was a little headachy the first days, my breasts were swollen (whch as kinda nice becuse their actual size is sort of humble), but they were also sore (“Just watching, no touching!”) and my entire body was retaining fluid. I felt like a human super plus tampon…with enormous boobs.

🩸🩸🩸

I promissed my GP to visit the ‘in house’ gynaecologist of their practice after my bleeding had stopped, to discuss what to do next. (Once a month, my GP practice offers a special gyneacologist consulation session for which they invite gyneacologists from a local hospital. One of the GP sits in on the session, makes notes and passes on the information to the other docters to broaden their knowledge on this subject. A wonderful initiative I think!) Anyway, when I arrived for my consultation I was told the gyneacologist was late. I sat in the waiting room and after half an hour I heard a male voice stating he was late, but had arrived, and was ready to start his consultations. I sighed, my gyneacologist was a man! It might be sexist of me, but I do prefer female doctors, especially with regard to menstrual problems, even though I do know there are very friendly and competent male gyneacologists. This, however, wasn’t the case for the boorish character which slumped in the chair behind the desk of the consulting room; his voice matached his arrogant and bored attitude. He listened to me without relinterest and pushed his opinion without properly explaining why I should follow his advice (even though I explicitly asked for it a number of times). Needless to say this was a frustrating and useless exercise. I was glad I didn’t need his advice urgently and felt sorry for all women who were refered to this blunt yokel who did.

🩸🩸🩸

Bloody Mary

Even voor de goede orde. Ik heb het dus niet over Super Woman (hoewel Bloody Mary zelf daar waarschijnlijk anders over denkt)…

🩸🩸🩸

… maar over bleeds-under-an-hour-through-a-SUPER-plus-tampon-WOMAN

🩸🩸🩸

En het moet gezegd, Bloody Mary heeft wel heel aparte ‘super powers’. Zo laat ze onverwijderbare vlekken achter op elke willekeurige ondergrond …

🩸🩸🩸

… en bloedt ze zo hevig dat ze tampons weer ‘uitplast’ (ik wist niet eens dat dat kon, voordat zij langskwam!) …

🩸🩸🩸

… Soms voelt het alsof ze haar hersenen eruit bloedt, en toch staat ze weer op. Keer … op keer … op keer op keer …

🩸🩸🩸

… En niemand vliegt sneller dan Bloody Mary (een wc in) …

🩸🩸🩸🩸

…en niemand vloeit langer (47! dagen❗️– na 9 dagen niet, na eerst 24 dagen ) .

🩸🩸🩸

Dus het is niet zo vreemd, dat Bloody Mary’s motto “Normal is for sissies” (normaal is voor mietjes) is.

🩸🩸🩸

Ik vermoedde dat ik Bloody Mary’s bezoek te danken had aan het feit dat ik in de overgang was. Ik vond het wel wat vroeg – ik was 44 en ik dacht dat de overgang ergens na je 50e begon – maar het was een logische verklaring voor mijn vele vloeien. Ik besloot het internet maar eens te consulteren. Ineens viel er heel veel op z’n plek; blijkbaar bestaat er zoiets dat ‘perimenopauze’ wordt genoemd. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het is een fase voor de ‘echte’ menopauze (soms wordt het ook als beginfase van de overgang beschouwd). Veel vrouwen gaan daar rond hun veertigste iets van merken. De perimenopauze wordt hoofdzakelijk gekenmerkt door een veranderde menstruele cyclus maar kan ook overgangachtige klachten veroorzaken. Toen ik daar op doorgoogelde bleken dat ontzettend veel en heel erg diverse klachten te kunnen zijn. Een aantal waarvan ik in de afgelopen jaren ook last had gehad en die ik dus nooit aan de overgang had gelinkt. Dit waren op zich kleine klachtjes en dus niet heel ernstig. Ik had bijvoorbeeld last van droge ogen, een brandende tong, veel dorst en blaas- en voetproblemen. Vervelend, maar niet op zich niet levensbedreigend. In combinatie, echter, zouden deze klachten ook op suikerziekte of een nierafwijking kunnen duiden. Daarover ging ik me zorgen maken en dus ging ik naar de huisarts. Die was het eens met mijn inschatting en liet me bloedprikken. Ik testte (gelukkig) negatief op beide aandoeningen maar de klachten bleven … een tijdje, verdwenen weer en kwamen weer terug. En ik kreeg er andere klachten bij: ‘kriebelend gevoel onder de huid op mijn benen (zou ook kunnen duiden op een vitamine B12 gebrek – maar dat was het niet) en tinitus (oorsuizen). Ook de twee heel labiele periodes van een aantal weken die ik doormaakte (zonder aanleiding daarvoor) kunnen blijkbaar verklaard worden door de perimenopauze. Vanzelfsprekend geldt dat ook voor mijn droge vagina, minder zin in seks en pijnlijke borsten, die wijtte ik wel aan iets hormonaals, maar niet aan de overgang. Hetzelfde gold voor vermoeidheid, waar ik sinds mijn beroerte tien jaar geleden standaard mee te kampen heb, maar die de afgelopen jaren ‘grilliger’ lijkt.

Ik vond heel veel informatie (en een geruststellend forum) op deze site: https://www.vrouwenovergang.nl/overgangsklachten/index.php

🩸🩸🩸

Tijdens mijn zoektocht naar overgangsklachten belandde ik ook op een Engelstalige website met eufemismen voor menstruatie. De anglist in mij raakte spontaan opgewonden. Ik las dat een wereldwijd onderzoek onder 90.000 mensen uit 190 verschillende landen meer dan 5000 verschillende benamingen voor ‘menstruatie’ had opgeleverd. Fascinerend! Maar ook wel heel erg veel voor iets waarmee de helft van de wereldbevolking voor een aantal jaar in haar leven mee te maken heeft.

De beelddenker en de anglist in mij hielden een privéfeestje – waarbij ze steeds een ‘normale’ en de ‘perimenopausale’ variant van een eufemisme visualiseerden. Zoals bijvoorbeeld van The Blob, the crimson wave en moon time

🩸🩸🩸

… een ander eufemisme was shark week … (waarmee ze nog even wat post-productie lol hadden in de layout booth)…

🩸🩸🩸

Mother Nature’s Gift

🩸🩸🩸

… en mijn persoonlijke favoriet, Riding the cotton pony.

…Maar ik dwaal af. 🩸🩸🩸

Maar goed, terug naar Bloody Mary…Ik realiseerde me dat ik door haar komst, ineens een heel belangrijke troef in handen had voor wanneer ik weer tegenover mijn huisarts zat om om overgangserkenning te krijgen. Want het voeren van dergelijke gesprekken voelde voor mij als bingo spelen met twee totaal verschillende kaartensets: mijn uitgebreide versie en de Limited Huisarts Edition van (duh) mijn huisarts …

🩸🩸🩸

Dus toen ik op een ochtend letterlijk m’n bed niet uit kon komen door mijn vele vloeien, en mijn HB gehalte dramatisch laag was, geloofde mijn huisarts bijna ook in de overgang. Bijna! Maar ik moest eerst een echo laten maken om vleesbomen uit te sluiten. Die had ik niet. Dus daarna kreeg ik eindelijk de diagnose premenopauze.

🩸🩸🩸

Op de dag van de echo stopte mijn menstruatie. De echoscopiste vertelde me dat ik geen vleesbomen had. Wat ze me niet vertelde is dat mijn baarmoederslijmvlies nog steeds verdikt was, en dat betekent dat er nog meer bloed zit dat eruit moet. Dit nieuws vertelde mijn huisarts me de volgende dag (mijn verjaardag), een vrijdag, net voor vijven. En ik voelde inmiddels dat dat het geval was; ik stond op knappen. Mijn huisarts raadde me aan zo snel mogelijk naar de apotheek te gaan en hormoonpillen te halen om het vloeien te onderdrukken want het was cruciaal dat ik niet meer bloed zou verliezen.Ik was perplext, want ik had tien jaar geleden na mijn beroerte te horen gekregen dat hormonale anticonceptie uit den boze was vanwege mogelijk stolen van mijn bloed en kans op een nieuw infarct. Ik vroeg mijn huisarts of ze het wel zeker wist. De huisarts zei dat deze pillen geen kwaad konden en ze adviseerde me een dubbele hoeveelheid te nemen. Ik was er niet gerust op, maar ging toch maar naar de apotheek om de pillen te halen. Daar vroeg ik weer of er voor mij een risico aan deze medicatie zat. Degene achter de balie stelde dat als mijn huisarts zei dat het veilig was, dat ik daar maar vanuit moest gaan. Thuis nam ik de direct de bijsluiter door en het eerste wat ik las was, “dit medicijn niet gebruiken indien u een herseninfarct heb gehad”. Ik kreeg bijna een zenuwinzinking, maar was nog net genoeg bij zinnen om me te realiseren dat ik zo het weekend niet in wilde. Dus ik belde de apotheek, want de huisartspraktijk was inmiddels gesloten.De vrouwelijke apotheker nam de tijd om alles op te zoeken en uit leggen (ik kreeg veel aantallen en percentages te horen) en concludeerde dat er voor mij inderdaad een minimaal risico aan dit medicijn kleefde. Ze vertelde erbij dat de kans uiterst klein was maar dat farmaceutische bedrijven elk mogelijk risico moeten noemen. Ik vroeg haar wat zij zou doen in mijn situatie. Ze antwoordde dat ze dat een heel lastige vraag vond, maar dat zij een normale dosis van de medicatie zou innemen.

🩸🩸🩸

Ik had afgesproken met mij huisarts om nadat het vloeien was gestopt nog langs te gaan bij de ‘gynaecoloog aan huis‘ van de praktijk om te bespreken over hoe nu verder. Mijn huisartsenpraktijk heeft een keer in maand een gynaecologisch spreekuur, daar kun je terecht met specifieke klachten en er zit dat een huisarts bij die van dat spreekuur verslag doet aan de anderen in de praktijk om zo hun kennis op dat vlak te verbreden. Op zich een slim idee, het enige nadeel is dat de gynaecologen die die consults verzorgen wisselen. Toen ik mij meldde bij de balie vertelde de assistente dat de gynaecoloog wat te laat was. Ik nam plaats in de wachtkamer en na een half uur hoorde ik een mannenstem zeggen dat hij verlaat was maar dat zijn spreekuur nu kon beginnen. ‘Mijn’ gyn was dus een man. Misschien is het seksistisch, maar ik heb liever vrouwelijke arts, helemaal in dit soort situaties. En er zijn ongetwijfeld heel kundige en vriendelijke mannelijke artsen, maar de man aan de balie klonk niet zo en toen ik hem zag bleek zijn stem te passen bij zijn uitstraling, hij straalde tegelijkertijd verveling en arrogantie uit, hoorde mij zonder interesse aan, luisterde slecht en propageerde zijn mening zonder die duidelijk uit te leggen, hoewel ik daar meerdere keren om vroeg. Kortom, het werd een frustrerend consult, waar ik niets aan heb gehad. Ik was opgelucht dat ik niets urgents had en had bij voorbaat medelijden met alle vrouwen die doorverwezen werden naar deze botte boer.

🩸🩸🩸

Website: Webshop problems solved

Webshop

 

Voor mijn nieuwe webshop gebruik ik het theme Mystile van Woocommerce want e.e.a. zag er in de demo allemaal heel gelikt uit. Echter, toen ik afbeeldingen van producten ging uploaden werd m.n. de grote product afbeelding nogal onduidelijk. Na enig struinen op het net vond ik deze nuttige link die niet alleen mijn probleem oploste, maar ook een aantal nuttige tips: http://valeriehudgins.com/how-to-fix-blurry-images-woocommerce .