Bloody Mary

Even voor de goede orde. Ik heb het dus niet over Super Woman (hoewel Bloody Mary zelf daar waarschijnlijk anders over denkt)…

🩸🩸🩸

… maar over bleeds-under-an-hour-through-a-SUPER-plus-tampon-WOMAN

🩸🩸🩸

En het moet gezegd, Bloody Mary heeft wel heel aparte ‘super powers’. Zo laat ze onverwijderbare vlekken achter op elke willekeurige ondergrond …

🩸🩸🩸

… en bloedt ze zo hevig dat ze tampons weer ‘uitplast’ (ik wist niet eens dat dat kon, voordat zij langskwam!) …

🩸🩸🩸

… Soms voelt het alsof ze haar hersenen eruit bloedt, en toch staat ze weer op. Keer … op keer … op keer op keer …

🩸🩸🩸

… En niemand vliegt sneller dan Bloody Mary (een wc in) …

🩸🩸🩸🩸

…en niemand vloeit langer (47! dagen❗️– na 9 dagen niet, na eerst 24 dagen ) .

🩸🩸🩸

Dus het is niet zo vreemd, dat Bloody Mary’s motto “Normal is for sissies” (normaal is voor mietjes) is.

🩸🩸🩸

Ik vermoedde dat ik Bloody Mary’s bezoek te danken had aan het feit dat ik in de overgang was. Ik vond het wel wat vroeg – ik was 44 en ik dacht dat de overgang ergens na je 50e begon – maar het was een logische verklaring voor mijn vele vloeien. Ik besloot het internet maar eens te consulteren. Ineens viel er heel veel op z’n plek; blijkbaar bestaat er zoiets dat ‘perimenopauze’ wordt genoemd. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het is een fase voor de ‘echte’ menopauze (soms wordt het ook als beginfase van de overgang beschouwd). Veel vrouwen gaan daar rond hun veertigste iets van merken. De perimenopauze wordt hoofdzakelijk gekenmerkt door een veranderde menstruele cyclus maar kan ook overgangachtige klachten veroorzaken. Toen ik daar op doorgoogelde bleken dat ontzettend veel en heel erg diverse klachten te kunnen zijn. Een aantal waarvan ik in de afgelopen jaren ook last had gehad en die ik dus nooit aan de overgang had gelinkt. Dit waren op zich kleine klachtjes en dus niet heel ernstig. Ik had bijvoorbeeld last van droge ogen, een brandende tong, veel dorst en blaas- en voetproblemen. Vervelend, maar niet op zich niet levensbedreigend. In combinatie, echter, zouden deze klachten ook op suikerziekte of een nierafwijking kunnen duiden. Daarover ging ik me zorgen maken en dus ging ik naar de huisarts. Die was het eens met mijn inschatting en liet me bloedprikken. Ik testte (gelukkig) negatief op beide aandoeningen maar de klachten bleven … een tijdje, verdwenen weer en kwamen weer terug. En ik kreeg er andere klachten bij: ‘kriebelend gevoel onder de huid op mijn benen (zou ook kunnen duiden op een vitamine B12 gebrek – maar dat was het niet) en tinitus (oorsuizen). Ook de twee heel labiele periodes van een aantal weken die ik doormaakte (zonder aanleiding daarvoor) kunnen blijkbaar verklaard worden door de perimenopauze. Vanzelfsprekend geldt dat ook voor mijn droge vagina, minder zin in seks en pijnlijke borsten, die wijtte ik wel aan iets hormonaals, maar niet aan de overgang. Hetzelfde gold voor vermoeidheid, waar ik sinds mijn beroerte tien jaar geleden standaard mee te kampen heb, maar die de afgelopen jaren ‘grilliger’ lijkt.

Ik vond heel veel informatie (en een geruststellend forum) op deze site: https://www.vrouwenovergang.nl/overgangsklachten/index.php

🩸🩸🩸

Tijdens mijn zoektocht naar overgangsklachten belandde ik ook op een Engelstalige website met eufemismen voor menstruatie. De anglist in mij raakte spontaan opgewonden. Ik las dat een wereldwijd onderzoek onder 90.000 mensen uit 190 verschillende landen meer dan 5000 verschillende benamingen voor ‘menstruatie’ had opgeleverd. Fascinerend! Maar ook wel heel erg veel voor iets waarmee de helft van de wereldbevolking voor een aantal jaar in haar leven mee te maken heeft.

De beelddenker en de anglist in mij hielden een privéfeestje – waarbij ze steeds een ‘normale’ en de ‘perimenopausale’ variant van een eufemisme visualiseerden. Zoals bijvoorbeeld van The Blob, the crimson wave en moon time

🩸🩸🩸

… een ander eufemisme was shark week … (waarmee ze nog even wat post-productie lol hadden in de layout booth)…

🩸🩸🩸

Mother Nature’s Gift

🩸🩸🩸

… en mijn persoonlijke favoriet, Riding the cotton pony.

…Maar ik dwaal af. 🩸🩸🩸

Maar goed, terug naar Bloody Mary…Ik realiseerde me dat ik door haar komst, ineens een heel belangrijke troef in handen had voor wanneer ik weer tegenover mijn huisarts zat om om overgangserkenning te krijgen. Want het voeren van dergelijke gesprekken voelde voor mij als bingo spelen met twee totaal verschillende kaartensets: mijn uitgebreide versie en de Limited Huisarts Edition van (duh) mijn huisarts …

🩸🩸🩸

Dus toen ik op een ochtend letterlijk m’n bed niet uit kon komen door mijn vele vloeien, en mijn HB gehalte dramatisch laag was, geloofde mijn huisarts bijna ook in de overgang. Bijna! Maar ik moest eerst een echo laten maken om vleesbomen uit te sluiten. Die had ik niet. Dus daarna kreeg ik eindelijk de diagnose premenopauze.

🩸🩸🩸

Op de dag van de echo stopte mijn menstruatie. De echoscopiste vertelde me dat ik geen vleesbomen had. Wat ze me niet vertelde is dat mijn baarmoederslijmvlies nog steeds verdikt was, en dat betekent dat er nog meer bloed zit dat eruit moet. Dit nieuws vertelde mijn huisarts me de volgende dag (mijn verjaardag), een vrijdag, net voor vijven. En ik voelde inmiddels dat dat het geval was; ik stond op knappen. Mijn huisarts raadde me aan zo snel mogelijk naar de apotheek te gaan en hormoonpillen te halen om het vloeien te onderdrukken want het was cruciaal dat ik niet meer bloed zou verliezen.Ik was perplext, want ik had tien jaar geleden na mijn beroerte te horen gekregen dat hormonale anticonceptie uit den boze was vanwege mogelijk stolen van mijn bloed en kans op een nieuw infarct. Ik vroeg mijn huisarts of ze het wel zeker wist. De huisarts zei dat deze pillen geen kwaad konden en ze adviseerde me een dubbele hoeveelheid te nemen. Ik was er niet gerust op, maar ging toch maar naar de apotheek om de pillen te halen. Daar vroeg ik weer of er voor mij een risico aan deze medicatie zat. Degene achter de balie stelde dat als mijn huisarts zei dat het veilig was, dat ik daar maar vanuit moest gaan. Thuis nam ik de direct de bijsluiter door en het eerste wat ik las was, “dit medicijn niet gebruiken indien u een herseninfarct heb gehad”. Ik kreeg bijna een zenuwinzinking, maar was nog net genoeg bij zinnen om me te realiseren dat ik zo het weekend niet in wilde. Dus ik belde de apotheek, want de huisartspraktijk was inmiddels gesloten.De vrouwelijke apotheker nam de tijd om alles op te zoeken en uit leggen (ik kreeg veel aantallen en percentages te horen) en concludeerde dat er voor mij inderdaad een minimaal risico aan dit medicijn kleefde. Ze vertelde erbij dat de kans uiterst klein was maar dat farmaceutische bedrijven elk mogelijk risico moeten noemen. Ik vroeg haar wat zij zou doen in mijn situatie. Ze antwoordde dat ze dat een heel lastige vraag vond, maar dat zij een normale dosis van de medicatie zou innemen.

🩸🩸🩸

Ik had afgesproken met mij huisarts om nadat het vloeien was gestopt nog langs te gaan bij de ‘gynaecoloog aan huis‘ van de praktijk om te bespreken over hoe nu verder. Mijn huisartsenpraktijk heeft een keer in maand een gynaecologisch spreekuur, daar kun je terecht met specifieke klachten en er zit dat een huisarts bij die van dat spreekuur verslag doet aan de anderen in de praktijk om zo hun kennis op dat vlak te verbreden. Op zich een slim idee, het enige nadeel is dat de gynaecologen die die consults verzorgen wisselen. Toen ik mij meldde bij de balie vertelde de assistente dat de gynaecoloog wat te laat was. Ik nam plaats in de wachtkamer en na een half uur hoorde ik een mannenstem zeggen dat hij verlaat was maar dat zijn spreekuur nu kon beginnen. ‘Mijn’ gyn was dus een man. Misschien is het seksistisch, maar ik heb liever vrouwelijke arts, helemaal in dit soort situaties. En er zijn ongetwijfeld heel kundige en vriendelijke mannelijke artsen, maar de man aan de balie klonk niet zo en toen ik hem zag bleek zijn stem te passen bij zijn uitstraling, hij straalde tegelijkertijd verveling en arrogantie uit, hoorde mij zonder interesse aan, luisterde slecht en propageerde zijn mening zonder die duidelijk uit te leggen, hoewel ik daar meerdere keren om vroeg. Kortom, het werd een frustrerend consult, waar ik niets aan heb gehad. Ik was opgelucht dat ik niets urgents had en had bij voorbaat medelijden met alle vrouwen die doorverwezen werden naar deze botte boer.

🩸🩸🩸

Mary’s heroes 2

Het was alweer wat jaartjes geleden maar ik moest dus weer op heldenjacht. Dat klonk best tricky. Want hoe en waar vindt een mens een held, helemaal als dat mens nauwelijks haar deur uitkomt? 

Maar misschien hoefde ik helemaal de deur niet uit, Scary Mary had ik ook gewoon achter mijn bureau ‘gevonden’; in mijn hoofd, hart en de gedachte aan mijn leslokaal.

Voor een held moest ik blijkbaar putten uit mijn leven, dingen die mij míj maakten (me), en dingen die mij wat te bieden hadden(de superpowers). En als die dingen dan ook nog een beetje lekker rijmden op ‘Mary’ (want een beetje held is internationaal, en dan ‘bekt Engels het lekkerst’) dan had ik haar gevonden.

Met deze uitgangspunten, en het Engels werd daarbij spontaan leidend, bedacht ik de volgende mogelijke ‘supers’:

Fairy Mary:
+ vliegt / fairy dust / toverstaf
– draagt altijd lichtroze of lila / heeft erg veel vierjarige vrouwelijke fans
Me: ?
Superpowers: vliegen en toveren

Dairy Mary:
+ het is een koe
– het is een koe
Me: Ik was als student enorm koeienfan en ging dus met een complete koeienuitzet (van de Xenos) op kamers. (Inmiddels resteren van die inboedel nog anderhalve theedoek en een handdoek.)
Superpowers:: koeien zijn super-Zen

Prairie Mary:
+ rijdt paard / kan lassowerpen
– heeft een revolver (ik ben overtuigd pacifist, volgens mij veroorzaken wapens alleen maar ellende)
Me: I heart horsies
Superpowers : ?

Hairy Mary:
+ /
– overbehaard
Me: Ik was vroeger een behoorlijk harig beestje. Als baby zaten mijn schoudertjes onder het donshaar (mijn moeder vond dat superschattig) die vielen gelukkig later uit. Mijn tienertrauma’s bestonden o.a. uit mijn monobrauw (ik kon het kleine zusje van Frida Kahlo zijn) en snor (ook Kahlo waardig, mijn broertje heeft er ooit nog een sinterklaasgedicht getiteld ‘ Old Spice’ voor geschreven, nadat ik de snor had geprobeerd te verwijderen met een was en als gevolg daarvan dagenlang met een opgezwollen lip had gelopen). En, in aanzienlijk mindere mate, de haren op mijn arm waar de blonde brugklas bully maar opmerkingen over bleef maken.
Superpowers : ?

Cemetery Mary:
+ /
– /
Me: zolang ik leef als de dood voor de dood
Superpowers: ?

En terwijl ik langzaam vastliep in mijn verzinsels (Engels kan blijkbaar ook beperkend werken) diende zich een ’held’ aan die ik nooit bedacht zou hebben. ‘Held’ staat opzettelijk tussen haakjes. Het was mijn alter-ego voor de komende weken, vermomd als superheld, Bloody Mary. 

BANG / FEAR

Lang geleden toen ik veel wakker lag, besloot ik een kinderboek te tekenen over datgene wat mij in die periode bezighield. Dat leverde twee-en-zeventig tekeningen op. Het boek is er nooit gekomen. Maar dat is geen reden om niet trots te zijn op het resultaat: Dus bij deze, dit is ‘BANG’:

A long time ago, when I had trouble falling asleep, I decided to draw a childrens’ book about what was keeping me awake. This resulted in seventy two drawings. Even though it never came to a book, though, I’m still proud of the result. Ladies and gentlemen, I present you: ‘FEAR’.

BANG #14 ‘Ziekenhuis’/ FEAR #14 ‘Hospital’

“In het ziekenhuis zijn is niet fijn…zeker niet als je bang bent voor ziekenhuizen!”

“Being in hospital isn’t nice…especially not when you’re afraid of hospital!.